وبلاگ شخصی دکتر نقی سنائی - علمی فرهنگی
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
قرآن كريم در يك نگاه كلى، آيات الهى را به دو گونه اساسى تقسيم مى كند: زبانى (شفاهى) و غير زبانى (طبيعى)" وحى كه شكل برجسته ارتباط زبانى ميان خدا و انسان است تنها جزيى از يك دسته نمودهاى كلى است كه مجموع آنها در ذيل مفهوم وسيع تر ارتباط خدا، انسان واقع مى شوند[1]" و" از اين جهت كه ادراكى و تصورى(Concentual) است دقيق تر از نوع ديگر است (زيرا) اراده الهى را به صورتى انفصالى و شمرده شمرده نمايش مى دهد[2]".
اكنون آنچه در اينجا مطرح است، بحثى است كه در ميان دانشمندان علوم قرآنى بر سر چگونگى پيوند يافتن آيات و حياتى در گرفته است كه آيا چينش فعلى آنها، محصول عمل و ديدگاه صحابه است يا در كار تنظيمشان تنها دستى از وحى و توقيف، نقش آفرين بوده و غيرى در آن دخالتى نداشته است؟
در پاسخ به اين پرسش- كه از طرفى با مبحث عدم تحريف قرآن در ارتباط است- نخست به كيفيت نزول سور نظرى مى افكنيم، سپس دلايل خود را مبنى بر توقيفى بودن ترتيب آيات، متذكر مى شويم. آنگاه به تحليل و تفسير معانى آياتى خواهيم نشست كه در ارتباط با موضوع چگونگى ترتيب آيات، جلوه اى روشن دارند.
بطور كلى از دو نظرگاه مى توان نظم آيات را مورد بررسى قرار داد:
1- نظم كلمات قرآنى در قالب آيات.
2- نظم آيات در ضمن سوره ها.
به عقيده تمامى فرقه هاى اسلامى، نظم گرفتن الفاظ و كلمات در عبارات قرآنى قطعا بر طبق وحى آسمانى صورت گرفته و هيچ دستى از بشر اندك دخل و تصرفى در آن نداشته است. در اين مسئله بحثى نيست اما مطلب اساسى چگونگى چينش آيات در قالب سوره هاست كه عنوان بحث فعلى را نيز به خود اختصاص داده است.[3]
[1] ( 1) توشيهوكو ايزوتسو، ارتباط غير زبانى ميان خدا و انسان، ترجمه احمد آرام( انتشارات بعثت- تهران- بدون تاريخ) ص 10.
[2] ( 2) همان مأخذ، ص 15.
[3] فقهى زاده، عبد الهادى، پژوهشى در نظم قرآن، 1جلد، جهاد دانشگاهى - تهران، چاپ: اول، 1374. صص53 الی 54
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم مرداد ۱۳۹۶ساعت 1:20 توسط دکتر نقی سنائی |
برچسب:
نویسنده: کوروش طاهری